Madrid - Miami - Managua

Op 2 juli ben ik rond 5u30 vertrokken naar de luchthaven. Van het afscheidsfeestje de avond ervoor heb ik ontzettend genoten, al voelde ik die ochtend toch wel wat de gevolgen waren. Om 6u op de luchthaven, volkomen uitgeput, snakkend naar koffie, maar gelukkig zorgde de adrenaline voor de nodige energie. Blijkbaar was het inderdaad een goed idee om twee uur op voorhand te komen, want er stond al een lange file om in te checken bij Iberia. Rond 6u45 stapte ik dan eindelijk door de deuren van Gate A en zwaaide nog even achterom. Het geeft toch steeds weer dat zelfde eigenaardige gevoel om die bekende gezichten achter te laten en een nieuw leven tegemoet te stappen. Ik ben uiteindelijk slechts drie maanden weg, veel korter dan mijn AFS-jaar in Amerika, maar toch weeral iets helemaal nieuws, een grote uitdaging, met hoogst waarschijnlijk verschillende hindernissen onderweg.

Om 8u10 ging het vliegtuig richting Madrid de lucht in en zakte ik achteruit om toch even wat slaap in te halen. Met een kleine vertraging kwam ik toe in Madrid Barajas, waardoor ik al wat begon te stressen om mijn aansluiting te halen, maar na 25min te voet, met de roltrap, de metro en nog wat verder te voet kwam ik toe aan Gate U63, het vliegtuig met bestemming Miami. De vlucht naar Miami duurde ontzettend lang (9u30), maar verliep rustig en we kwamen op tijd toe waardoor ik nog drie uur de tijd had om mijn aansluitende vlucht te halen. En nu begint het spannende gedeelte ...

Aan de paspoortcontrole stond een enorme file waardoor het meer dan een uur geduurd heeft vooraleer ik eindelijk de nodige stempels had om de 'States' binnen te mogen. Daarna haastte ik me naar de bagage claim waar ik bijna een uur heb zitten zoeken naar mijn bagage, zonder veel succes. Ondertussen was de file voor de douane al aardig lang, waardoor de moed me in de schoenen zonk. [Nog 45 minuten] Uiteindelijk kreeg ik van iemand te horen dat mijn bagage automatisch naar mijn eindbestemming ging, en dus niet moest worden opgehaald zoals ze me in Zaventem hadden verteld. Ik haastte me naar het begin van de file, waar een vriendelijk koppel me liet voorsteken, en stond ik al snel bij de volgende file voor mijn boarding pass. [Nog 30 minuten] Aan de business class check-in hadden ze blijkbaar toch wat medelijden met mij en kreeg ik snel mijn boarding pass, zodat ik enkel nog door de controle moest. Opnieuw een megalange file, waar de security mij vertelde dat Gate D9 aan de andere kant van de luchthaven was: "I would run if I were you, miss!" Eens door de controle zette ik het inderdaad op een lopen in de hoop nog steeds mijn vlucht te kunnen halen. Shuttle op, shuttle af, de hele luchthaven door. [Nog 5 minuten] Toen ik dan uiteindelijk helemaal uitgeput aankwam bij de juiste gate, wist de stewardess mij vriendelijk te vertellen dat het vliegtuig waarschijnlijk met vertraging zou vertrekken. "Seriously???"

Het heeft uiteindelijk meer dan een uur geduurd vooraleer het vliegtuig met bestemming Managua kon vertrekken. Deze vlucht was er dan ook een beetje te veel aan. Rond 20u45 (lokale tijd) stapte ik dan eindelijk richting een Nicaraguaanse taxichauffeur met een bordje: 'An-Katrien'. Na een half uur stond ik al aan de voordeur van 'La Casita' waar ik de komende drie maanden zou verblijven.

Tomorrow comes to take me away ...

Laatste dag in België. Morgen vertrek ik rond 5u30 richting luchthaven om aan mijn lange reis te beginnen: Madrid - Miami - Managua - een reis van ongeveer 19u. De voorbije weken waren hectisch - paspoort, vaccinaties, dokter, apotheek, mutualiteit, een oneindig aantal mails en vele telefoontjes - maar alle voorbereidingen zijn rond en ik kan met een goed gevoel vertrekken.

Dan blijft er nog maar één belangrijk iets over: Anka's Going Away Party. Vooral een moment om mijn ex-collega's op het werk te bedanken voor de leuke samenwerking, de medewerkers van het spaghettifestijn te bedanken voor hun hulp en enkele goede vrienden te verzekeren dat ik écht wel terugkom!

La Esperanza Granada heeft me al vermeld in de nieuwsbrief, dus zij verwachten me en kijken uit naar mijn komst. Zodra ik aankom in Granada breng ik meteen verslag uit van mijn eerste kennismaking met de stad en de mensen, waar ik al zoveel maanden naar uitkijk!

Tot binnenkort!

Officiële Uitnodiging Spaghettifestijn

Als student Meertalige Communicatie aan de Hogeschool Gent, ga ik voor mijn stage deze zomer drie maanden naar Granada, Nicaragua om er als vrijwilliger mee te werken aan de ontwikkelingsprojecten van La Esperanza Granada.

La Esperanza Granada is een lokale NGO met als doel de gemeenschappen in de buitenwijken degelijk onderwijs te bieden, zodat ook deze kinderen een kans krijgen op een betere toekomst. Zij werken samen met de lokale leerkrachten, families en kinderen om hen te motiveren om zelf hun levensomstandigheden te verbeteren en zo die vicieuze armoedecirkel te doorbreken.

Wat doen zij nu concreet? La Esperanza zorgt ervoor dat er voldoende klaslokalen zijn met voldoende lokale leerkrachten, want het aantal kinderen per klas loopt erg op. Zij bouwen scholen, omheiningen, sportpleinen, enz. zodat de kinderen in de buitenwijken van de stad ook de kans krijgen om naar school te gaan. Zij zorgen voor schoolmateriaal (boeken, schriften, pennen, knutselgrief,...) en organiseren allerlei sportactiviteiten en uitstappen.

Er is natuurlijk nog heel wat werk en middelen nodig om deze gemeenschappen te helpen groeien, daarom heb ik besloten om mijn hulp aan te bieden gedurende drie maanden van juli tot september. Maar ik wil jullie vooral uitnodigen om ook een steentje bij te dragen door een spaghetti te komen eten op mijn Spaghettifestijn, 15 mei 2011 in Zaal 'Ons Huis' Vilvoorde, kassei. Kan je niet aanwezig zijn op het Spaghettifestijn en wil je toch bijdragen aan dit ontwikkelingsproject, dan is jouw steun meer dan welkom op de Nicaragua Spaarrekening: 083-9133368-45