De maand juli is voorbij: tijd voor een update!

Het is vandaag exact een maand geleden dat ik op het vliegtuig stapte richting Nicaragua. De eerste gedachte die in mij opkomt is dat het een eeuwigheid lijkt. Na vier weken in Granada voelt deze plek stilaan als een tweede thuis, of in mijn geval eerder als een derde thuis (een hele tijd geleden verloor ik mijn hart in Texas en nadien opnieuw in Mexico) - maar daar ga ik het nu niet over hebben.

Wat me telkens weer verbaasd, is het feit dat er elke dag wel weer iets nieuws gebeurt, en het toch lijkt alsof je alles zodanig hebt leren relativeren dat je nergens nog bij stilstaat. Vandaag vertelde ik aan mijn medevrijwilliger, Klaus, dat het deze nacht geregend had en er dus heel weinig kinderen op school zouden zijn. Toen hij me wat vreemd aankeek en me om een verklaring vroeg, zei ik hem dat dat gewoon zo was en dat er voor sommige dingen gewoon geen uitleg bestaat. [Uiteraard komt dat omdat veel kinderen dan helemaal niet op school geraken door ondergelopen wegen en dorpen, maar ook wel omdat Nica ouders blijkbaar denken dat kinderen ziek worden als ze in de regen lopen, en ze helemaal geen geld hebben om een dokter te betalen.] Zoals verwacht, slechts één van mijn zes studentjes was aanwezig vandaag: geen vreemde blikken, geen vragen, zo is het gewoon.

"Je komt naar hier met een oneindig aantal verwachtingen, maar leert al snel dat de 'Nica way of life' hier helemaal niet aan voldoet en je dus beter beroep kan doen op eindeloos geduld en vooral niet teveel stil moet staan bij alledaagse dingen."

Vandaag kwam er een vrachtwagen toe van het Ministerie van Onderwijs om het voedsel te brengen voor de school. De buurt San Ignacio krijgt van de overheid een keer per week een hoeveelheid voedingsmiddelen, zoals rijst, maïs, bonen, granen, enz. Deze middelen worden bereid door de families uit de buurt en worden (normaal gezien) terug bezorgd aan de school zodat het klaargemaakt voedsel kan worden verdeeld onder de kinderen. Voor sommigen is dat de enige maaltijd van de dag.

Na school vertrok ik meteen richting het kantoor van La Esperanza om daar wat te gaan helpen met de administratieve taken. Ik werk momenteel aan informatiepapieren voor de verschillende vrijwilligershuizen: ik maak een overzicht van nuttige info over het huis en de buurt en vertaal deze informatie dan naar het Spaans zodat elke nieuwe vrijwilliger een idee heeft van de regels en gewoonten van het huis waar hij/zij verblijft. Ik werk drie dagen per week in 'the office', wat me de kans geeft om de organisatie beter te leren kennen en de lopende projecten wat te volgen.

We hebben afgesproken dat ik morgen het eerste deel van de sponsoring bezorg zodat we stilaan kunnen beginnen met een aantal nieuwe projecten. Het plan is om samen te zitten met Pauline (directrice) en enkele ayudantes om te bespreken wat we juist met het geld zullen doen, en hoe we nadien het best verslag uitbrengen. Meer info over deze projecten volgt nog ...

Nueva Esperanza - San Ignacio

De buurt San Ignacio ontstond twee jaar geleden als woonplaats voor dakloze gezinnen uit verschillende delen van Nicaragua. De overheid verdeelde het land en de nieuwe bewoners zochten materiaal bijeen om zo goed als ze konden een huis te bouwen voor hun familie en kinderen. San Ignacio kreeg de bijnaam 'Nueva Esperanza' of 'Nieuwe Hoop' omdat deze families de kans kregen om een nieuwe toekomst op te bouwen.

La Esperanza Granada bouwde er een school van 6 klaslokalen voor zo'n 400 kinderen. De organisatie gaf het gebouw officieel aan het Ministerie van Onderwijs, zoals het dat met alle gebouwen doet, maar La Esperanza is er actief door te zorgen voor leerkrachten, schoolmateriaal, oogcontroles, tandartsbezoek, enz. Misschien wel het belangrijkst zijn de vrijwilligers die elke dag opnieuw in deze school aan de slag gaan om de kinderen te helpen met lezen, schrijven, rekenen, en andere basisvaardigheden. Ook de lokale 'ayudantes' mogen we niet vergeten, die de vrijwilligers begeleiden en hulp bieden waar dat nodig is.

Momenteel bouwt La Esperanza een middelbare school op een kleine afstand van de lagere school, zodat ook deze kinderen de kans krijgen om te werken aan een betere toekomst. De organisatie huurt hiervoor lokale constructiewerkers in en werkt samen met verschillende sponsors en vrijwilligersgroepen die dit project tot een goed einde zullen brengen.

Onderstaand filmpje geeft een beperkt beeld van de situatie in San Ignacio, waarmee ik probeer weer te geven waar en hoe deze mensen leven, en hoe elke dag voor hen opnieuw een strijd is.

Pies, para qué los quiero si tengo alas para volar ...

Bij La Esperanza Granada is jouw taak als vrijwilliger niet alleen mee te werken aan de projecten in de scholen, maar zijn er nog vele andere opdrachten waaraan je kan deelnemen. Zo had ik me vorige week op de lijst gezet van begeleiders voor een groep 18-jarigen uit Engeland die een avonturenweekend tegemoet gingen in Granada. La Esperanza liet ze kamperen in La Epifania, één van de scholen waar we werken en beloofde enkele vrijwilligers mee te sturen om de groep te begeleiden.

ZATERDAG 9 JULI 2011 - VOLCAN MOMBACHO

Om 8u30 gaf Pauline - de operations director van La Esperanza - ons een lift naar de school La Epifania, zo'n tien minuutjes van Granada. Het verschil met mijn school 'Nueva Esperanda' is duidelijk merkbaar: La Epifania bestaat uit enkele ruime klaslokalen, een groot grasplein met twee paarden, een kip, twee varkens en heel wat schommels en een basketring. We maakten er kennis met de groep 18-jarigen uit Engeland en hun begeleiders. Om 9u30 namen we dan samen de bus richting Rivas tot aan de ingang van Volcan Mombacho, een actieve vulkaan van 1345m hoog die de skyline van Granada vormt. Dit Nationaal Park wordt beheerd door de Fundacion Cocibolca, een organisatie die verantwoordelijk is voor de toegankelijkheid van de wegen en het vervoer op de hellingen tot aan de top, waar je kan genieten van het uitzicht over de krater en Granada in de verte.

De anderhalve kilometer naar de ingang van het Nationaal Park was voldoende voor enkele meisjes van de groep om te beginnen klagen dat ze met de 'bus' naar boven wilden. Er ging inderdaad een soort zware vrachtwagen tot helemaal boven, maar je moest er heel wat voor betalen en de bedoeling was dat we de vulkaan zouden beklimmen en niet dat we een lift naar boven namen. Ondanks dat enkele Nica's ons wat vreemd aankeken toen we zeiden dat we te voet zouden gaan, betaalden we de toegang van C$ 60 (1euro = 30 Cordoba) en konden dan eindelijk vertrekken voor de 6km lange tocht naar de top.

De klim was veel zwaarder dan verwacht en al gauw begon de groep meisjes alweer te klagen dat ze met de bus naar boven wilden. Persoonlijk vond ik dit niet zo'n slecht idee, hoewel ik toch de moeite wou doen om tot boven te geraken met de rest van de groep. Het eerste stuk was ontzettend zwaar - puffend en zuchtend bereikten we een tussenstop waar je rustig kon genieten van het uitzicht. Daar maakte de begeleider hen wijs dat we al 1000m waren gestegen en dat er dus slechts 300m overbleef verspreid over 4km. Dit leek helemaal niet zo erg, dus begonnen we met volle moed aan het tweede stuk.

Helaas bleek het tweede deel nog zwaarder dan het eerste en werd er regelmatig gepauseerd om te bekomen. De hele weg naar boven probeerden we zigzaggend over de weg - wat het net iets minder zwaar maakte - ons een weg te banen naar de top. Ik hoopte voortdurend dat het de moeite waard zou zijn, want mijn benen begonnen het zo stilaan te begeven. 4 Km en 2 L water verder, met het zweet op ons gezicht, kwamen we uitgeput aan op de top van de vulkaan en zaten we ons neer op een muurtje, te moe om te gaan kijken naar de krater. We zijn dan eerst even binnen gestapt in het infocentrum, waar we konden genieten van een cola, een sandwich en wat koekjes. Ik dacht ook even naar het toilet te gaan om te veranderen van t-shirt, alleen was er niet echt een wc, enkel een groot gat waaruit een stinkende walm je tegemoet kwam. Dit deed me denken aan die scène uit Slumdog Millionaire. Dan toch maar even wachten ...

De tour rond de krater was prachtig - een klein paadje doorheen de jungle, met enkele schitterende uitzichten onderweg. Puur natuur! Het zicht over de krater en nadien over Granada en Lago de Nicaragua met las Isletas in de verte: adembenemend mooi!

  

Na een tijdje zagen we de wolken, die enkele minuten geleden nog zo ver weg leken, alsmaar dichterbij komen. Hoewel we dachten dat er tijd genoeg was om terug te keren, begon het kort nadien hevig te regenen en zocht iedereen beschutting onder regenjassen, paraplu's of een handdoek in mijn geval. De hele weg terug bleef het hevig gieten waardoor we helemaal doorweekt aankwamen bij het centrum. Even een koffie om op te warmen, en dan de rit naar beneden in een grote legervrachtwagen. Een hele ervaring, want de weg was zo stijl dat het wel een rollercoaster leek. Eens beneden wandelden we terug naar de grote baan en namen we de bus richting Granada.