Door de straten van Granada ...

Het is 6u30 ’s ochtends en ik wandel door de straten van Granada richting de lokale markt. Onderweg krijg ik de gewoonlijke complimentjes: ‘Hola hermosa! hello beautiful! bye baby!’ en dat allemaal omdat ik blond ben. Was ik maar zo speciaal in België, denk ik dan. De honderden kraampjes worden klaargezet voor een nieuwe marktdag, een fenomeen dat zich elke dag herhaalt want deze markt is voor de Nica’s de lokale supermarkt. Je koopt er kaas, eieren, groenten en fruit, een grote zak rode bonen en rijst, een stuk kip of vis, al dan niet met vliegen erbij. Verder vind je er schoenen, jeans, T-shirts en ondergoed, je kan er je kleding laten herstellen, je schoenen laten opblinken of gewoon even rondslenteren zoals ik doe. Vraag je aan een Nica: ‘Waar kan ik dat vinden?’ dan krijg je gegarandeerd als antwoord: ‘En el mercado!’

 Aan de kant van de weg zit een oude man, gekleed in vuile vodden, zonder schoenen, die duidelijk al een tijd niets meer gegeten heeft. Even verder ligt een jongen van misschien acht jaar op het zachtste stukje grond uit te slapen, want het is zaterdag, toch? Het is druk op straat. De toeterende taxi’s, de schreeuwende straatverkopers – ‘Frescaaaaa, frescaaaaaa!’ – en  af en toe rijdt er een bus langs, zo’n oude gele Amerikaanse schoolbus, die geschilderd is in alle kleuren van de regenboog en nu dienst doet als ‘chicken bus’ voor de mensen. Het leven op de markt is elke dag hetzelfde en toch weer iedere dag anders. Vandaag kwam er een blond meisje langs!

En toch is het meest verwonderlijke niet die oude man zonder schoenen, of de straatkinderen met hun flesjes lijm, noch de kippen aan een touw vastgemaakt in de grond.  Het meest verwonderlijke is dat ik bij al deze beelden al lang niet meer stilsta.

Het is nu iets meer dan twee maanden geleden dat ik voor het eerst door de straten van Granada dwaalde. Hoewel ik zelf nog even vaak aangestaard wordt als een buitenaards verschijnsel, beschouw ik de Nica’s al lang niet meer als speciaal, anders of buitenlands. Ik zie ze elke dag, ik werk met ze samen, ze zijn mijn vrienden geworden. Het doet vreemd om stil te staan bij al deze dingen, maar dan denk ik bij mezelf dat het misschien de moeite is om dit alles even vast te leggen met een denkbeeldige foto, een mentaal beeld van hoe het leven hier zijn gangetje gaat in de straten van Granada. Op die manier bestaat er misschien een kans dat ik me dit beeld blijf herinneren terwijl ik terugkeer naar die Westerse wereld, aan de andere kant van de oceaan.

La Esperanza Granada NEWSLETTER - August 2011

Monthly news - August 2011 edition

Enjoy the latest photos of the new high school – we still don’t have a name yet – waiting for the Ministry of Education to decide. George Spencer School from Nottingham in the U.K. finished off the painting by doing the outside of the school and did a great job. They paid for all the materials, and took a group of children from the primary school to see Volcan Masaya. Thanks also to The Round Table of Nottingham who sent through a donation of $388 to be used for desks for the school.

Feels like we have been saying goodbye to volunteers all month, with very few new ones joining us, this is normal for August, but still sad to have the teachers and children asking when will there be more help. Those of you who haven’t been here as a volunteer may be interested to read some of their comments about their best moments on volunteer exit forms: Seeing the smiles on all of the children’s faces; When the kids learned something; One day after about three hours of unsuccessfully trying to help one of my kids read, he asked me if I would stay with him during lunch so he could practice more. I did and he greatly improved that day; the goodbye hugs from the children after my last class; when several children from my class stayed in from recess to play educational games with me. So much of what is gained happens in little steps and I know from our volunteers, those little steps are a joy to witness.

Volunteers here at the end of the month are Anka Verhoeven, Amy van Maarseveen, Leonie Fritz, Mary Pearce, Enrique Ascordebeitia, Pablo Alzola Domingo, Elia Mas Checa, Carole Laguerre, Ira Schiwek, Nicky Quan-Leach, Rafa Sanchez-Ferragut del Toro, Oriol Gonzalez Guijarro, Deborah Speck, Christa Scherrer, Diego Floris, Jonas Schmiechen, Heath Gabrysh, Anna Fink, Katrin Hiss and Alice Lucas.

We had several visitors this month, Bill and Linda Wayman who play a major role in the dental clinics where we take schoolchildren were down for a week with their mission group. They brought lots of crayons and pencils, and also a donation from New Orleans Kiwanis club of $250.

Joanne Palacino, teacher from PS153 in New York came down too, along two other New York teachers Carlos and Christina who were visiting their home country Guatamala. As well as the collections of funds that Joanne had instigated in her school, ($750) they brought three enormous bags of supplies for the children. All of the items focused on capturing children’s interest in learning and creativity. Can’t wait to see the children in action with some of these wonderful things.

Scott and Sara (Wentland) Smith spent part of their honeymoon in a very different way – they came and helped a local family improve their house – a new roof, a cooking shelter made from the leftovers, a new mattress, and some rice and beans with the remaining dollars. (they donated $600) The Reyes family ‘won’ the home renovation in a raffle we held at the school of Nueva Esperanza, with children who had perfect attendance getting a free raffle ticket. To us it was doubly rewarding. There are three children in the family, with Jose the eldest in second grade. Jose is one of the children who would not be attending school at all had we not been able to build the school at San Ignacio. (The two younger are not school age)

Volunteer Anka has given us $4000, money she raised at a Spaghetti Fest in Belgium, we are using part of these funds to furnish classrooms in four schools specifically to be used for computer classes. We have bought 120 chairs and will have 20 tables made with space for six children each. We will install electrical outlets so that the computers can be connected (at present we charge them in our office, and they only last for a couple of hours) and will be able to extend the use of the computers to other grades in those schools.

Leslie Hunter and Tom O’shea from the Irish bar each put in $80 to pay for one more net book computer. Leslie, a teacher from Canada saw first hand the children benefit from the computer classes and put it at the top of her list of priorities for us.

Philip and Helen Roy visited their daughter Anwen, one of our volunteers and brought us a $200 donation too. Ray Davies sent through $20 and Karin van Eijk sent through $141. Mark Turner arrived back this month, bringing with him 20 computer mice, and two big bags of school uniforms. He also brought rain capes for all of our ayudantes. Volunteers Marisol, Eva and Elena brought lots of children’s games and clothes too.

Here’s the photo link for this month – as you will see from the pics, it has been a lot of fun.
Best regards, from all of us at La Esperanza Granada,


Pauline.

Computerproject 2011 - Een computerlokaal in elke school ...

La Esperanza Granada startte vorig jaar met een computerproject om in elke school computerles te geven aan kindjes van het eerste en tweede leerjaar. De computers gaan elke dag naar de scholen waar La Esperanza werkt en het project bereikte tot nu toe zo'n 200 kinderen. Het computerproject kan rekenen op de steun van de leerkrachten omdat ze ervan overtuigd zijn dat de kinderen enorme vooruitgang boeken, zowel met lezen als rekenen.

Er zijn momenteel 33 netbook computers beschikbaar en zo'n 29 OLPC computers (OLPC - One Laptop Per Child). De computers gaan naar zes verschillende scholen waar kinderen uit het eerste en tweede leerjaar zo'n 45 minuten computerles krijgen per week. De educatieve spelletjes blijken ontzettend te helpen bij het aanleren van lezen en rekenen. Onlangs werd de vooruitgang van het computerproject getest en de resultaten zijn fantastisch:

Omdat het project zo'n succes heeft, werd het aantal computerlessen verdubbeld. De leerkrachten uit de buurt zijn ervan overtuigd dat de kinderen enorme voortuigang boeken, zowel met lezen als rekenen, door de tijd die ze doorbrengen met de computers. De kosten om de computers te transporteren lopen hoog op, tot zo'n $120 per week, maar de resultaten zijn het zeker en vast waard. De computers gaan echter maar één voormiddag gedurende twee lessen mee, want dan worden ze terug naar het kantoor gebracht om op te laden.

Een computerlokaal in elke school ...

Dankzij het succes ervan, zou La Esperanza Granada dit project graag verder uitbouwen. Met de opbrengsten van het spaghettifestijn wil de organisatie in elke school een computerlokaal voorzien met tafels, stoelen en elektriciteit, zodat de computers de hele dag in de school kunnen blijven.

Donderdag 25 augustus ging ik samen met Pauline naar de hoofdstad Managua voor de aankoop van stoelen en tafels. We kochtten zo'n 120 plastiek stoelen die we dan samen met de kinderen en de ayudantes zullen versieren. Enkele lokale arbeiders zullen zorgen voor de tafels en de electriciteit.