Een droom komt uit

Ik weet dat velen onder jullie zich afvragen hoe ik het kan, maanden lang weg zijn van huis, ver weg van vrienden en familie, ingeruild voor een leven met heel wat minder ... Mijn familie, mijn vrienden; zij weten dat het niet zomaar reizen is, de wereld zien, zij weten dat ik hiervan al jaren droom, dat moment waarop ik eindelijk kon zeggen: "ik vertrek", zonder te weten wanneer ik zou terugkeren, mijn tijd geven aan anderen, mensen die ver weg geen idee hebben dat er een wereld is daarbuiten.

Toen ik op mijn zeventien voor een jaar naar Amerika trok, had ik geen idee dat ik een avontuur tegemoet ging dat m'n leven zou veranderen. Ik keerde terug met een groot verlangen om mijn perspectief te verruimen, bij te leren over culturen, mensen, talen. Het werd mijn droom om met kinderen te werken, in landen waar kinderen niet dezelfde kansen krijgen, waar kinderen niet kiezen wat ze gaan studeren, of wat ze later willen worden.

Nicaragua opende m'n ogen, de mensen raakten me dieper dan ik had verwacht. Hoe laat je dat achter jou - de sloppenwijken, de straatkinderen - de vreselijke realiteit in een prachtig land met een ongelooflijk arme bevolking. De meesten kunnen er hun naam nog niet schrijven. Kinderen gaan naar school tot ze oud genoeg zijn om te werken, om voor hun familie te zorgen. De meesten geraken nog niet eens in het 6e leerjaar. Wat me terug bracht naar dit land was de hoop, de wil, het verlangen om ergens te geraken, om iets te maken van het leven, ondanks het tekort aan kansen.

Vorige week kreeg ik de opdracht om de kinderen uit het 6e leerjaar te vragen naar hun dromen voor de toekomst. We vroegen hen te vertellen over hun familie, de situatie thuis, wat ze graag wilden bereiken. Elk van hen had een ander verhaal, maar allen deelden ze dezelfde droom: ze willen naar de middelbare school. En waarom? Omdat ze iemand willen worden in het leven: dokter, advocaat, leraar, psycholoog of gewoon schoenmaker, marktkramer of bouwvakker. Helaas hebben hun ouders geen geld om de middelbare school te betalen. Zonder hulp is het voor hen gedaan met naar school gaan: 12 jaar, tijd om te gaan werken, tijd om mee voor het gezin te zorgen.

Ik heb deze kinderen beloofd op zoek te gaan naar een sponsor, iemand die hun studies betaalt, zodat ze iemand kunnen worden in het leven. Mijn droom is uitgekomen: ik werk elke dag met kinderen die het waard zijn om voor te vechten - ook zij hebben dromen en die wil ik mee helpen waarmaken.

"A dream you dream alone is only a dream. A dream you dream together is reality."

71 kinderen dromen van de middelbare school ...

maar zonder beurs maken zij geen kans ...

71 kinderen wachten op goed nieuws ...

en ik mag het nieuws bezorgen: goed of slecht?

Dat hangt van jullie af.

Wil je graag één van deze kinderen de kans geven om naar de middelbare school te gaan?

Stuur een mailtje naar: info@la-esperanza-granada.org of vul dit formulier online in:

http://www.emailmeform.com/builder/form/7ceQY6dTOk8iZSKndBlg1ac0

Voor meer informatie of gewoon een leuke reactie, altijd welkom op volgend adres: ankatrien.verhoeven@gmail.com

Bedankt om mee te helpen deze prachtige dromen waar te maken!

Zo veel te doen, zo weinig tijd ...

Het is alweer een tijdje geleden dat ik nog eens wat geschreven heb ... Niet dat er weinig interessants te vertellen valt, maar er is zoveel gebeurd de voorbije weken, hoe kies je dan iets uit wat het lezen waard is? Hier een kort overzicht: 

"Vierde en zesde leerjaar op excursie"

We naderen het einde van het schooljaar in Nicaragua, dus werd het hoog tijd voor excursies. Elk jaar nemen we alle kinderen uit het 4e en 6e leerjaar mee op excursie. Het vierde leerjaar kreeg een rondleiding door Granada en het zesde leerjaar bezocht het 'Fortaleza El Coyotepe', een fort dat in de jaren '80 door de Sandinistas gebruikt werd als gevangenis.

Voor de kinderen uit onze zes scholen was dit een prachtige ervaring. De meesten onder hen waren zelfs nog nooit in het centrum van Granada geweest. Na de uitstap kregen ze van ons ook een lunchpakket: boterhammen met hespeworst, een drankje, koekjes en een banaan - een luxemaaltijd! Er werd veel gelachen, plezier gemaakt en natuurlijk ook wat gewerkt. Wie het meeste antwoorden van de vragenlijst juist had, kreeg op het einde van de uitstap een prijs!

"Jongetje van vijf aangerand door twaalfjarige"

Het is niet alleen het leuk nieuws dat verteld moet worden. De realiteit is anders. Op vrijdag kwam ons een verhaal ter oren over een vijfjarig jongetje dat enkele dagen geleden werd verkracht door een jongen uit het zesde leerjaar. Het jongetje kwam thuis, bloedend, smekend dat hij dood wou. Hij bleek het neefje te zijn van een leerkracht die ik goed ken, wat dit nieuws natuurlijk alleen maar pijnlijker maakte. Je vraagt je dan af hoeveel kinderen uit deze wijken zoiets verschrikkelijks meemaken. Wat is het moeilijk om deze dingen een plaats te geven ...

"NicaFriends op bezoek"

We hebben deze week bezoek van een goede vriend uit Nederland. Ton en Karla kwamen in januari langs bij La Esperanza Granada en verlieten later Nicaragua met een positieve indruk. Ton stichtte een organisatie in Nederland, 'NicaFriends', waarmee hij op zoek gaat naar 'vrienden van Nicaragua' die maandelijks financieel iets bijdragen tot onze projecten.

Ton liep twee weken met ons mee om de NGO wat beter te leren kennen. Deze week gingen we samen op zoek naar een nieuwe 'ayudante'. Een ayudante is een beursstudent die dankzij een sponsor gratis naar de universiteit kan, maar hiervoor wel 5 dagen per week meewerkt in de scholen. In het weekend gaat de ayudante naar de universiteit. Ton zal met de organisatie NicaFriends een nieuwe ayudante sponsoren. Kiezen uit twee zeer sterke kandidaten is niet gemakkelijk, dus nog even wachten voor we weten wie het is geworden ...

"Santa Claus is coming to town"

Dankzij een groep sponsors uit Spanje, kregen we enkele weken terug een grote vracht vol speelgoed toegestuurd. Na heel lang tellen, bleken we voldoende speelgoed te hebben voor alle kinderen in onze scholen. Elk kindje kreeg een kaart waarop ze stempels verzamelden. Voor elke dag dat ze naar school kwamen, kregen ze één stempel. De leerlingen met de meeste stempels mochten als eerste kiezen. En zo kregen meer dan 2000 kinderen een kerstkadootje dit jaar. 

"Anka gaat op reis en ze neemt mee ..."

Ik heb besloten om na vier maanden stevig werken, er even tussenuit te trekken. Enkele dagen Costa Rica om wat te ontspannen en daarna op Kerstbezoek bij mijn Mexicaanse familie in Xalapa. Uiteraard laat ik La Esperanza niet zo maar in de steek. Ik ga op reis en ik neem mee: een dikke map vol interviews die wachten om uitgetypt te worden :D

Tot binnenkort!

Sin Palabras

Geen woorden nodig om dit gevoel te beschrijven ...