woensdag 21 september 2011

Op weg naar de middelbare school ...

Om 8u had ik afgesproken met Heath, een nieuwe vrijwilliger uit Canada. Hij zou me vandaag helpen om het Tree Planting Project in goede banen te leiden. Onderweg naar kantoor besefte ik dat vandaag een heel belangrijke dag was voor een aantal kinderen uit de barrio. Zenuwachtig en nieuwsgierig zaten ze waarschijnlijk allemaal te wachten tot ze konden vertrekken naar de middelbare school.
 
 
Het kantoor van La Esperanza Granada is maar vijf minuutjes stappen en op het moment dat ik de hoek omliep, zag ik Heith vanuit de andere richting aan komen wandelen. We wachtten op Pauline, met de sleutels van het gebouw, zodat we de kleine boompjes in de auto konden laden. De rit naar de middelbare school was spannend met zoveel mensen in de auto, Pauline's hond - Nico - op mijn schoot en de hotdogs aan mijn voeten. We reden nog snel langs de buurt aan het kerkhof want daar woont Karen, één van de ayudantes die we een lift gaven naar de school.


 
Het duurde een tijdje voor er voldoende kinderen waren om te beginnen met de activiteiten. Kleine groepjes tieners wandelden door de 'schoolpoort' de middelbare school binnen. Het werd een heuse taak om hen allemaal aan het werk te krijgen. Het werd meteen duidelijk dat we onmogelijk het hele terrein vrij konden maken van onkruid en hoog gras, dus besloten we enkel de randen te doen en er het beste van te maken.


Blijkbaar zijn tieners overal hetzelfde: de jongens waren het eerst bij het materiaal, en de meisjes stonden te kijken en panikeerden dat ze hun schoenen en nageltjes zouden vuilmaken bij het planten van de bomen. Het meeste werk gebeurde dan ook door de ayudantes - de universiteitsstudenten die een handje kwamen helpen. Na een tijdje begonnen ook de meisjes mee te helpen en veranderde het overwoekerde terrein al snel in een open veld voor de voetbalmatch. De randen aan het hek rondom de school werden onkruidvrij gemaakt en de eerste bomen gingen de grond in.

De voetbalmatch begon eerst onder jongens, maar al gauw deden ook de meisjes mee. Heith en ik besloten wijselijk aan de kant te blijven want zelfs in de schaduw was het puffen en zuchten. Terwijl de Nicaraguaanse studenten een potje voetbal speelden in jeans, stonden wij te zweten in short en T-shirt. De hitte was ondraaglijk ... voor ons toch!


Dan was het tijd om te beginnen met de logowedstrijd: op zoek naar het beste logo voor de nieuwe school! Gelukkig was ik materiaal gaan halen, want mijn ayudante - Tatiana - had natuurlijk niets mee, ook al had ze dat beloofd. Hoe ik de Nica's toch al een beetje begin te kennen! Papier, crayons, glitter en de kinderen begonnen ijverig aan hun logo. Het was heel opmerkelijk hoe sommige kinderen het logo thuis al hadden voorbereid, terwijl anderen heel voorzichtig nadachten over hoe ze het best dit groot wit papier konden gebruiken. Alsof ze beseften dat ze maar één kans hadden om een zo goed mogelijk logo te verzinnen.

Een prachtig moment toen een meisje naar me toe kwam en vroeg hoe de vlag van mijn land eruit zag. Ze had een wereldbol getekend met de vlag van Nicaragua. Daarna volgde de vlag van België en de vlag van Canada (Heath).


De hotdogs kwamen toe en alle kinderen gingen meteen in een rij staan aan de ingang van een van de klaslokalen. Alle kinderen konden genieten van een gigantische hotdog met ketchup en mayonaise, en een Pitayasapje. De overschot verdeelden we onder de kinderen die aan de schoolpoort kwamen bedelen.



zaterdag 10 september 2011

Tree Planting Project

Het is bijna zover!

Nog één nachtje slapen en ons Tree Planting Project kan van start gaan! Ik heb meer zenuwen dan al die kindjes die morgen een hotdog krijgen!

Nog even herhalen wat de bedoeling is:

Zo'n 45 kinderen uit de buurt San Ignacio kregen van ons een 'persoonlijke uitnodiging' om op zondag 11 september naar de nieuwe middelbare school te komen. Daar worden ze in kleine groepjes verdeeld om dan samen rondom de school enkele bomen te planten. Nadien wordt er een wedstrijd gehouden en gaan we op zoek naar het beste logo voor de school. We sluiten de dag af met een hotdog en een drankje.




Wat verwachten we?
- Dat er dubbel zoveel kinderen zullen opdagen. Helaas zijn enkel de kinderen met een persoonlijke uitnodiging welkom. Er zullen dus vele hartjes breken ...
- Dat de ayudantes allemaal perfect weten wat hen te doen staat en ik dus alleen maar zal moeten coördineren (OF dat het uitdraait in complete chaos en wij uiteindelijk de bomen mogen planten)
- Dat het een dag wordt met vele lachende gezichtjes en gevulde buikjes. Het is voor velen waarschijnlijk de allereerste keer dat ze een hotdog proeven.


Ik ben er dus van overtuigd dat het een prachtige dag wordt! Iedereen is welkom om er via mijn blog mee van te genieten!

maandag 5 september 2011

Door de straten van Granada ...

Het is 6u30 ’s ochtends en ik wandel door de straten van Granada richting de lokale markt. Onderweg krijg ik de gewoonlijke complimentjes: ‘Hola hermosa! hello beautiful! bye baby!’ en dat allemaal omdat ik blond ben. Was ik maar zo speciaal in België, denk ik dan. De honderden kraampjes worden klaargezet voor een nieuwe marktdag, een fenomeen dat zich elke dag herhaalt want deze markt is voor de Nica’s de lokale supermarkt. Je koopt er kaas, eieren, groenten en fruit, een grote zak rode bonen en rijst, een stuk kip of vis, al dan niet met vliegen erbij. Verder vind je er schoenen, jeans, T-shirts en ondergoed, je kan er je kleding laten herstellen, je schoenen laten opblinken of gewoon even rondslenteren zoals ik doe. Vraag je aan een Nica: ‘Waar kan ik dat vinden?’ dan krijg je gegarandeerd als antwoord: ‘En el mercado!’




 Aan de kant van de weg zit een oude man, gekleed in vuile vodden, zonder schoenen, die duidelijk al een tijd niets meer gegeten heeft. Even verder ligt een jongen van misschien acht jaar op het zachtste stukje grond uit te slapen, want het is zaterdag, toch? Het is druk op straat. De toeterende taxi’s, de schreeuwende straatverkopers – ‘Frescaaaaa, frescaaaaaa!’ – en  af en toe rijdt er een bus langs, zo’n oude gele Amerikaanse schoolbus, die geschilderd is in alle kleuren van de regenboog en nu dienst doet als ‘chicken bus’ voor de mensen. Het leven op de markt is elke dag hetzelfde en toch weer iedere dag anders. Vandaag kwam er een blond meisje langs!




En toch is het meest verwonderlijke niet die oude man zonder schoenen, of de straatkinderen met hun flesjes lijm, noch de kippen aan een touw vastgemaakt in de grond.  Het meest verwonderlijke is dat ik bij al deze beelden al lang niet meer stilsta.


Het is nu iets meer dan twee maanden geleden dat ik voor het eerst door de straten van Granada dwaalde. Hoewel ik zelf nog even vaak aangestaard wordt als een buitenaards verschijnsel, beschouw ik de Nica’s al lang niet meer als speciaal, anders of buitenlands. Ik zie ze elke dag, ik werk met ze samen, ze zijn mijn vrienden geworden. Het doet vreemd om stil te staan bij al deze dingen, maar dan denk ik bij mezelf dat het misschien de moeite is om dit alles even vast te leggen met een denkbeeldige foto, een mentaal beeld van hoe het leven hier zijn gangetje gaat in de straten van Granada. Op die manier bestaat er misschien een kans dat ik me dit beeld blijf herinneren terwijl ik terugkeer naar die Westerse wereld, aan de andere kant van de oceaan.