The Best of Both Worlds

Iedereen weet ondertussen dat ik vorig jaar, samen met familie en vrienden, een fantastisch bedrag inzamelde 'voor het goede doel', dat ik de voorbije 8 maanden in Nicaragua woonde om er een verschil te maken, dat ik daarin ook vrij goed ben geslaagd, maar dat er uiteraard nog veel werk is, en zo goed als iedereen weet ondertussen ook dat ik alweer terug thuis ben ...

Wat is de eerste vraag die je krijgt als je terug bent? "Hoe was't in Nicaragua? Goed weer zeker?" Ja, goed weer, ja. Wat een vraaaaag! Natuurlijk is het daar goed weer, maar ik was daar niet om in de zon te liggen ze! Het is soms moeilijk om die reacties in te slikken. Dan is het even diep in en uit ademen. "Hoe was't in Nicaragua?" Goed, beter weer dan hier hé! - met een knipoog erbij. Ik neem het niemand kwalijk. Natuurlijk is het gemakkelijk om te denken dat ik 8 maanden op vakantie ben geweest, maar ze zouden eens moeten weten. Ik zeg altijd dat de omgekeerde cultuurshock - en daarmee bedoel ik de shock bij je terugkomst na een lange periode in het buitenland - altijd veel groter is dan de cultuurshock bij toekomst in een vreemd land. Maar kijk, dan kom je toch uiteindelijk terug en krijg je allerlei leuke vragen.

De tweede vraag die je krijgt als je terug bent?
"En wat is er nu eigenlijk met al dat geld gebeurd?" Wel, daarmee hebben we drie klaslokalen, een bibliotheek en een opslagruimte afgewerkt, 80 schoolbanken aangekocht, vier kleuterklassen voorzien van nieuwe tafels en stoeltjes, en nieuwe deuren en ramen geplaatst om ze te beveiligen tegen diefstal. Kortom, heel wat bereikt en dat met 'slechts' €6000.

Even een overzicht van de projecten waaraan het ingezamelde geld werd besteed:

Nieuw klaslokaal voor de kleuters van Madre Teresa
Met de opbrengsten van de actie opgezet door RBS Brussel (Royal Bank of Schotland) werd het nieuwe klaslokaal van Madre Teresa voorzien van een dak. Dat was het eerste project waaraan een stukje van ons bedrag werd besteed.

Salomon de la Selva krijgt bibliotheek en opslagruimte

Aan Salomon de la Selva bouwden we een bibliotheek en een opslagruimte. Ook hier werd de afwerking gefinancierd met onze opbrengsten.

Nueva Esperanza krijgt twee nieuwe klaslokalen

De school Nueva Esperanza kreeg de voorbije maand twee nieuwe klaslokalen. De lokalen werden gebouwd door twee groepen vrijwilligers: de eerste groep uit Amerika, kwam een handje toesteken in oktober vorig jaar, en de tweede groep, studenten aan Westfield State University in Massachusetts kwamen in januari meehelpen aan de bouw van een computerlokaal. Er waren onvoldoende fondsen om de lokalen af te werken, dus werd een deel van onze opbrengst gebruikt om de lokalen te voorzien van een dak.

Elk Kind Een Stoel

Vele mensen steunden deze actie door €25 te storten op de Nicaragua spaarrekening, goed voor 1 nieuwe schoolbank. Het is zo dat er in Nicaraguaanse klassen gemiddeld 30 tot 40 leerlingen zitten. Er zijn onvoldoende schoolbanken waardoor vele kindjes gewoon op de grond zitten. We zamelden met deze actie €2000 in en daarmee werden in totaal 80 schoolbanken aangekocht, voldoende om de nieuwe klaslokalen van Nueva Esperanza te voorzien van het nodige meubilair.

Kleuterklassen krijgen nieuwe tafels en stoelen

Begin februari is het nieuwe schooljaar begonnen. La Esperanza Granada start dit jaar met een nieuw project waarbij de focus ligt op kleuters en kinderen van het eerste leerjaar. Het is de bedoeling om aan het einde van het schooljaar bepaalde leerdoelen te bereiken. Zo verwachten wij bijvoorbeeld dat alle leerlingen aan het einde van het 1ste leerjaar het alfabet kennen. Uiteraard wordt dit een langetermijn-project en zal er heel wat veranderen. Dit is wat wij hebben bijgedragen: alle kleuterklassen kregen een nieuw kleurtje, er werden speciale, educatieve schoolbanken gemaakt, de kindjes krijgen ook nieuwe stoeltjes om op te zitten en zo hebben de leerkrachten het educatieve kader om de kinderen de nodige kennis bij te brengen. In Jose de la Cruz Mena werden ook nieuwe deuren en vensters geplaatst om de kleuterklassen te beveiligen. Meer uitleg over dit project volgt in een later artikel.

Het is fantastisch wat we met dit bedrag bereikt hebben. Het geeft me zin om nog verder te gaan, maar dan komt de realiteit even aankloppen. Ik heb acht maanden lang mogen meewerken met een fantastisch team voor een non-profit organisatie waar ik met hart en ziel in geloof. Daar werd ik niet voor betaald, en dat kan je wel even volhouden maar ideaal is die situatie niet. Vandaar dat ik heb besloten om op zoek te gaan naar een 'échte job' - zoals iedereen het graag uitdrukt. Maar ik heb mijn hart verloren in Nicaragua, en wat ik daar allemaal gezien en beleefd heb, de mensen die ik nu familie noem, de kindjes die me warmte geven al is het maar even in gedachten, dat laat je niet zomaar achter. Het goede nieuws? Vanuit België blijf ik coördinator van het beursprogramma, én ik plan elk jaar minstens 1 keer naar Nicaragua te reizen ... zodat ik kan blijven geloven ...

"The Best of Both Worlds"

Terug van weggeweest

De tijd vliegt als je doet wat je graag doet. De voorbije twee maanden waren voor mezelf zeer confronterend, alsof ik continu in een spiegel keek. Wat doe ik hier? Wat wil ik eigenlijk bereiken? Er is heel wat gebeurd, er is heel wat veranderd en ik koos ervoor om me terug te trekken en even na te denken over wat voorbij is en wat nog komen moet ...

In augustus kwam ik toe in Nicaragua met heel wat voornemens en verlangens. Ik werd ondergedompeld in de dagelijkse werking van de organisatie, ik kreeg er collega's bij, ik werkte als vrijwilligerscoördinator, als projectcoördinator, communicatie en promotie, ik vertelde iedereen over mijn passie bij La Esperanza. Eind oktober kwam ik tot de conclusie dat het allemaal teveel was, de chaos was overrompelend, ik had structuur nodig: één project, één doel.

Ik werd coördinator van het beursprogramma voor de middelbare school. Op twee maanden tijd moest ik op zoek naar 70 sponsors. Twee maanden om te doen waar ik goed in ben: mensen bereiken met mijn verhaal. Samen met Eva en Chrissi, twee collega-vrijwilligers, interviewden we alle leerlingen uit het 6e leerjaar en kregen we te horen waar ze vandaan kwamen: gezinnen met 7 kinderen, huisjes van golfplaten, hout of plastic zakken, families met 15 in een hutje, vaders en moeders werkloos, zonen uit huis, dochters van 14 getrouwd of zwanger - en stuk voor stuk kinderen met dromen voor de toekomst, net zoals wij.

Twee maanden later ben ik in mijn opzet geslaagd. We hebben voor elk kindje een sponsor. En nu begint het échte werk pas ... Het nieuwe schooljaar gaat volgende week van start, elke leerling krijgt een uniform en schoenen op maat, een rugzak met schriften en pennen. Dan volgen de brieven om hun sponsor te bedanken. Een reactie hier en daar. Het is een full-time job, een uitdaging die ik elke dag met veel motivatie aanga.

Eind januari kreeg ik  de kans om dit alles met m'n ouders te delen. Op bezoek voor drie weken, uiteraard zeer nieuwsgierig, toch ook afwachtend en iets of wat zenuwachtig. Volgens hen wel confronterend om te zien hoe ik leef en waar ik werk. Ze leerden iedereen kennen; collega's, vrienden, familie. Ze begrepen plots waarom het zo moeilijk voor me is om alles achter te laten. Of ze het graag zullen horen dat het dankzij hén is dat ik heb besloten om terug te keren na mijn bezoek aan België? Valt nog te betwijfelen ... Mijn familie in Nicaragua was alleszins in de wolken toen ik het hen vertelde!

Een droom komt uit

Ik weet dat velen onder jullie zich afvragen hoe ik het kan, maanden lang weg zijn van huis, ver weg van vrienden en familie, ingeruild voor een leven met heel wat minder ... Mijn familie, mijn vrienden; zij weten dat het niet zomaar reizen is, de wereld zien, zij weten dat ik hiervan al jaren droom, dat moment waarop ik eindelijk kon zeggen: "ik vertrek", zonder te weten wanneer ik zou terugkeren, mijn tijd geven aan anderen, mensen die ver weg geen idee hebben dat er een wereld is daarbuiten.

Toen ik op mijn zeventien voor een jaar naar Amerika trok, had ik geen idee dat ik een avontuur tegemoet ging dat m'n leven zou veranderen. Ik keerde terug met een groot verlangen om mijn perspectief te verruimen, bij te leren over culturen, mensen, talen. Het werd mijn droom om met kinderen te werken, in landen waar kinderen niet dezelfde kansen krijgen, waar kinderen niet kiezen wat ze gaan studeren, of wat ze later willen worden.

Nicaragua opende m'n ogen, de mensen raakten me dieper dan ik had verwacht. Hoe laat je dat achter jou - de sloppenwijken, de straatkinderen - de vreselijke realiteit in een prachtig land met een ongelooflijk arme bevolking. De meesten kunnen er hun naam nog niet schrijven. Kinderen gaan naar school tot ze oud genoeg zijn om te werken, om voor hun familie te zorgen. De meesten geraken nog niet eens in het 6e leerjaar. Wat me terug bracht naar dit land was de hoop, de wil, het verlangen om ergens te geraken, om iets te maken van het leven, ondanks het tekort aan kansen.

Vorige week kreeg ik de opdracht om de kinderen uit het 6e leerjaar te vragen naar hun dromen voor de toekomst. We vroegen hen te vertellen over hun familie, de situatie thuis, wat ze graag wilden bereiken. Elk van hen had een ander verhaal, maar allen deelden ze dezelfde droom: ze willen naar de middelbare school. En waarom? Omdat ze iemand willen worden in het leven: dokter, advocaat, leraar, psycholoog of gewoon schoenmaker, marktkramer of bouwvakker. Helaas hebben hun ouders geen geld om de middelbare school te betalen. Zonder hulp is het voor hen gedaan met naar school gaan: 12 jaar, tijd om te gaan werken, tijd om mee voor het gezin te zorgen.

Ik heb deze kinderen beloofd op zoek te gaan naar een sponsor, iemand die hun studies betaalt, zodat ze iemand kunnen worden in het leven. Mijn droom is uitgekomen: ik werk elke dag met kinderen die het waard zijn om voor te vechten - ook zij hebben dromen en die wil ik mee helpen waarmaken.

"A dream you dream alone is only a dream. A dream you dream together is reality."

71 kinderen dromen van de middelbare school ...

maar zonder beurs maken zij geen kans ...

71 kinderen wachten op goed nieuws ...

en ik mag het nieuws bezorgen: goed of slecht?

Dat hangt van jullie af.

Wil je graag één van deze kinderen de kans geven om naar de middelbare school te gaan?

Stuur een mailtje naar: info@la-esperanza-granada.org of vul dit formulier online in:

http://www.emailmeform.com/builder/form/7ceQY6dTOk8iZSKndBlg1ac0

Voor meer informatie of gewoon een leuke reactie, altijd welkom op volgend adres: ankatrien.verhoeven@gmail.com

Bedankt om mee te helpen deze prachtige dromen waar te maken!